3 สิ่งดีๆ ในอาทิตย์ที่ผ่านมา
-
9 พ.ย. 2552สุเจน กรรพฤทธิ์กองบรรณาธิการ นิตยสารสารคดี- หลังจากเป็นโรคหมอนรองกระดูกเคลื่อนมาสักพัก ใช้ชีวิต+เดินทาง อยู่กับอาการปวดขาแทบจะตายไปหลายที ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา การตื่นมาแล้วรู้ว่าตัวเองยังเดิน ยังวิ่งได้ตามปรกติ นักกายภาพบำบัดยังบอกว่ามันยังเยียวยาได้ และอาการมันพอทุเลา เลยรู้สึกว่า "การเดินของมนุษย์" ทุกๆ ก้าว นี่เป็นพรจากธรรมชาติจริงๆ
- อากาศหนาวกำลังกลับมา วันเวลาที่กรุงเทพฯ อากาศดีที่สุดกำลังเดินทางมาถึง
- อาทิตย์ก่อนเจอ "ครู" ทางงานเขียนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย มิตรภาพและความเอ็นดูของท่านที่ให้เรายังคงเดิม อายุ 20 กว่า เจอครูมามากมาย แต่คงยากนักที่เราจะเจอ รู้จัก และเป็นลูกศิษย์ของครูดีๆ สักคน
Share this
-
DeCaFaLoN
- ชีวิตช่วงนี้ได้กลับมาอยู่กับพ่อกับแม่อีกครั้ง หลังจากที่ต้องไปเรียนไกลบ้านตั้ง 5 ปี คิดถึ้ง คิดถึง ได้กอดสมใจ
- หัดขับรถยนต์ ใฝ่ฝันมานาน
- ความเป็นเด็กในตัวเรากำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน เบิกบาน
-
ลูกหมู
- ได้นั่งเรือไปทำงานแต่เช้าเห็นพระอาทิตย์ขึ้นกลางลำเรือเลยค่ะ รู้สึกว่าเป็นเช้าที่สดใสมาก อากาสตอนเช้ากลางแม่น้ำเจ้าพระยาสดชื่นมาก เช้าวันนี้ปอดแข็งแรง
- หลังขึ้นเรือก็เดินไปรอรถที่ป้ายรถเมลล์ เจอคนขายปาท่องโก๋เจ้าประจำ ไม่เคยซื้อหรอกค่ะ แต่ชอบยิ้มให้เขาเป็นประจำ เพราะต้องไปรอรถใกล้ๆ รถเข็นของพี่เขา เห็นเขาค่อยๆ พิจารณาปาท่องโก๋ชิ้นไหนสุกจึงค่อยช้อนขึ้น หากสังเกตดีดี คนขายปาท่องโก๋มักช้อนปาท่องโก๋ทีเดียวเลย จึงมีทั้งสุกเกินพอดี สุกพอดี และเกือบสุกคละเคล้ากันไป ไม่เหมือนเจ้านี้ เช้านี้หลังจากยิ้มให้พี่เขาก็อุดหนุนเขาไป 10 บาท เป็นอาหารที่อร่อยและกรุบกรอบ เช้าวันนี้กระเพาะคึกคัก
- หลังรอรถเมลล์นานเข้าเริ่มกระวนกระวาย กลัวเจ้านายว่า กลัวงานไม่เสร็จ ทำไมต้องช้า ทำไมรถไม่มา หลังรอนานเข้าจึงคิดได้ว่า ไม่ว่าจะทำอะไรต้องใช้เวลาทุกอย่าง แต่เราสบายจนลืมเรื่องแบบนี้ไป คิดได้ก็สบายใจ เจ้านายจะว่าก็ยิ้มสู้ งานไม่เสร็จก็แค่ทำต่อไป เช้านี้หัวใจกระชุ่มกระชวย
-
ศศิวิมล
- เย้ ! อ่านหนังสือจบเล่มเสียที หลังจากอ่านวันละนิดละหน่อยมานาน เพราะงานที่คั่งค้างทำให้กว่าจะจบได้เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันนะ แหะๆ
- เมื่อสองวันก่อนได้เจอเพื่อนๆ สมัยมหาวิทยาลัย ได้ไปสังสรรค์กันตามประสาเพื่อนฝูงที่บางคนไม่เจอกันนาน...ได้เจอเพื่อน ได้คุยกัน มันมีความสุขจัง
- ช่วงงานลอยกระทงที่ผ่านมามีงานกาชาดแถวบ้าน เราก็ไปซื้อสลากกาชาดเผื่อจะได้รางวัลใหญ่ๆ กับเขาบ้าง...แต่ท่าทางเราจะไม่มีโชคเรื่องพวกนี้เพราะแต่ละครั้งได้แต่พวกรางวัลปลอบใจเช่นมาม่า นมกล่อง ปลาประป๋อง ของกินเล็กๆ น้อยๆ …คราวนี้ก็เช่นกัน ... แต่คราวนี้พิเศษกว่าทุกครั้งเพราะขากลับได้เจอคุณตาคุณยายมาเล่นดนตรีขอเงินอยู่ที่ทางเดินแถวๆ งาน เราเลยยกของทั้งหมดที่ได้มาให้แกไป คุณยายยกมือไหว้เราทั้งที่เราไม่ได้รู้สึกว่าเราอยู่สูงกว่า เรารีบยกมือไหว้กลับแทบไม่ทันและรู้สึกจุกๆ อย่างบอกไม่ถูก ...แบบสุขปนเศร้า
