3 สิ่งดีๆ ในอาทิตย์ที่ผ่านมา
-
13 ธ.ค. 2552ภัทรีดา ประสานทองศิลปินนักวาดภาพ- ทำงานออกแบบเสื้อยืดแล้วโรงพิมพ์พิมพ์สีออกมาได้ตรงมาก ไม่ได้ตรงกับแบบหน้าจออย่างเดียว งานนี้ถึงขั้นตรงกับแบบในใจเลย โดยเฉพาะสีเขียวตองและฟ้าอ่อนพิมพ์ได้ถูกใจที่สุด เท่าที่เคยทำงานพิมพ์ลงบนผ้ามา
- ความเงียบที่ไม่เหงา สงสารหู ไม่ค่อยได้พักเลย ไม่ฟังเสียงโทรศัพท์ ก็ฟังเสียงโทรทัศน์ หรือไม่ก็เสียงพูด บางเวลาที่ได้อยู่กับความเงียบจึงเป็นเวลาดีๆที่มีความสุข
- การที่ได้รู้ตัว ณ เวลานั้นว่า นี่แหละเป็นสิ่งดีๆที่เกิดขึ้น โดยไม่ต้องรอให้ผ่านไปนานๆ แล้วค่อยย้อนกลับไปคิดได้ว่า “ตอนนั้นมีความสุขเนอะที่....”
Share this
-
เกื้อเมธา ฤกษ์พรพิพัฒน์
- วันสุดท้ายของการเที่ยวน่าน มีจุดมุ่งหมายหนึ่งคือไปเที่ยววัดหนองบัวที่อำเภอท่าวังผา ซึ่งเป็นวัดที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังสวยงามมาก ก่อนกลับก็เหลือบไปเห็นเฮือนไทลื้อหลังหนึ่งตั้งอยู่ด้านหลังวัด เลยเดินไปดู เฮือนไทลื้อหลังนี้เป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์ คือให้นักท่องเที่ยวขึ้นไปเยี่ยมชมได้ ส่วนใต้ถุนเฮือน มีกลุ่มแม่บ้านที่เป็นชาวไทลื้อนำของมาขาย มีทั้งน้ำพริกข่า ผ้าทอ มะขามป้อมจิ้มกับเกลือ ไกป่น ไกแผ่น (เท่าที่ทราบ ไกเป็นสาหร่ายน้ำจืดชนิดหนึ่งที่มีในแม่น้ำน่านกับแม่น้ำโขง) และที่เตะตาที่สุด คือไกหมก (คล้ายๆ ห่อหมก) ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยกิน และอยากลองชิม เลยขอซื้อจากชาวบ้านโดยตั้งใจว่าจะกินเป็นมื้อกลางวัน แต่จะกินเปล่าๆ ก็กระไรอยู่ เลยถามหาข้าวเหนียว "ป้าครับมีข้าวเหนียวขายไหม จะกินเป็นมื้อกลางวัน" ผลปรากฏว่า ป้าๆ ทั้งหลายกุลีกุจอ ยกสำรับมื้อกลางของตัวเองมาให้กิน มีทั้งข้าวเหนียว และน้ำพริกหลายอย่าง บวกกับแกะห่อไกหมกกับไกป่นที่เราซื้อไว้ ใส่ชาม ยกมาให้กิน... เรียกว่าทั้งเกรงใจระคนตกใจ ทำอะไรไม่ถูก เพราะฉะนั้นนั่งกินเลยดีกว่า ฮา ...มีความสุขเสมอเวลาเจอคนใจดี
- เหมือนต้องร้องบิงโก เมื่อเหลืออีกชั่วโมงเศษที่เราต้องไปขึ้นรถทัวร์กลับกรุงเทพฯ แล้วเราได้ไปเจอบัวลอยไข่หวานร้านป้านิ่ม ...เหตุที่ตื่นเต้นที่ได้กินบัวลอยไข่หวาน (จริงๆ ชอบไอศกรีมซ่าหริ่มมากกว่า) เจ้านี้ เพราะวันแรกที่มานอนค้างในตัวอำเภอเมือง ตรงกับทางจังหวัดมีงานกาชาดพอดี แล้วไปได้ยินเพลง "น่านน่ะสิ" ของพี่จุ้ย ศุ บุญเลี้ยง (ซึ่งเปิดซ้ำๆ กันหลายรอบ เหมือนใครตั้งโปรแกรมหมุนวนไว้) ในเนื้อเพลงพูดถึง "บัวลอยไข่หวาน ไม่ต้องเติมน้ำตาลก็หวานจับใจ ด้วยรอยยิ้มป้านิ่มสดใส ละไมละมุน" หลังจากวันนั้นเราเลยมีภารกิจแบบไม่จริงจังนักในการตามหาร้านนี้กัน ซึ่งก็มาเจอเอาชั่วโมงเกือบสุดท้ายก่อนกลับกรุงเทพ
- วันก่อนขณะนั่งรถเมล์ ผู้โดยสารคนหนึ่งกดกริ่งให้จอดป้าย เมื่อถึงป้ายแล้วรถกลับไม่จอด ผุ้โดยสารคนนั้นเลยกดกริ่งซ้ำ คนขับรถเมล์เลยโวยวายหาว่าไม่ยอมกดกริ่งก่อนถึงป้าย ผู้โดยสารคนนั้นท่าทางไม่กล้าเถียงหรือยังไม่ทันได้เถียง ปรากฏว่ากระเป๋ารถเมล์ออกมาโวยวายแทนว่าเขากดกริ่งตั้งนานแล้ว แต่คนขับรถไม่จอดเอง แรกๆ คนขับรถไม่ยอมรับ พยายามปัดความผิดไปที่ผู้โดยสาร แต่กระเป๋ารถเมล์ยังคงยืนกราน จนในที่สุดคนขับรถเสียงอ่อน...ที่ผ่านมาเราอาจเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า "แมลงวันไม่ตอมกันเอง" แต่งานนี้เรียกว่าฝ่ายกระเป๋ารถเมล์ออกมาคุ้มครองผู้บริโภค ดูฉากชีวิตแบบนี้แล้วก็เพลินดี
-
ถิรนันท์ เลิศวิจิตรจรัส-มิ้ลค์
- ได้รับมอบหมายให้ไปทำข่าวที่อุบลราชธานี การเดินทางไปครั้งนี้ สอนให้ฉันต้องช่วยเหลือตัวเอง และให้ความสนใจกับสิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัวมากขึ้น แม้ว่าในใจลึกๆ จะแอบกลัวอยู่นิดๆ แต่ก็มีความสุขที่จะเรียนรู้กับสิ่งใหม่ๆ แปลกหูแปลกตาที่ไม่สามารถหาได้จากชีวิตในเมืองกรุงเทพฯ
- ความรื่นเริงเกิดขึ้นเมื่อเสร็จงานเสมอ....เช่นเดียวกับค่ำคืนนี้ที่พวกเรามานั่งล้อมวงดูดาวเคล้าเสียงดนตรีอยู่ริมโขง หลังจากเหนื่อยล้ากับการเตรียมงานเวทีสาธารณะเขื่อนบ้านกุ่ม (13 ธ.ค.52)
- รอยยิ้มและน้ำใจจากเพื่อนบ้านริมน้ำโขงดูสดใสทุกครั้ง ยามที่นึกถึงภาพการข้ามไปยังดินแดนลาวครั้งแรกของตัวฉันเอง .... สาวน้อยวัย 22 ปี
-
จาจ้าบิ้งค์
- อากาศเริ่มเย็นอีกครั้งทันปีใหม่ ทำให้มีโอกาสได้ทำกิจกรรมนอกบ้านหลายอย่าง เช่น เดินรอบหมู่บ้านเพื่อออกกำลังกายได้หลายรอบกว่าปกติในช่วงหน้าร้อน แถมยังมีความสุขกับการทำสวนได้ทั้งวัน
- ปิกนิคยามเย็นที่สวนสาธารณะ ดูเป็นเรื่องที่ตื่นเต้นกับเด็กๆ เป็นอย่างมาก เพราะเจ้า 2 ตัวน้อยที่บ้านช่วยทำอาหารอย่างง่ายๆ อย่างขยันขันแข็ง กับการเปลี่ยนบรรยากาศมื้อเย็นที่ไม่เคยทำกันมาก่อน ก็แหมอากาศดีอย่างนี้ใครอุดอู้อยู่แต่ในบ้านล่ะจริงไหม
- การผจญภัยในสวนสาธารณะ ดูจะสร้างความสุขให้กับเด็กๆ เป็นอย่างมาก เรียกเสียงหัวเราะได้ไม่หยุด ทำให้คนวางแผนการพลอยยิ้มไม่หุบ แต่ก็เล่นเอาเหนื่อยเพราะต้องคอยต้อน 2 ตัวแสบให้อยู่ในทิศทาง เหมือนสุภาษิตที่ว่าจำปูใส่กระด้ง เอาน่าได้เห็นหลานๆ มีความสุขอย่างนี้ก็ดีแล้วจริงไหม
