3 สิ่งดีๆ ในอาทิตย์ที่ผ่านมา
-
11 ม.ค. 2553ภัสน์วจี ศรีสุวรรณ์คอลัมนิตส์ประจำ www.greenworld.or.th และนิตยสารสารคดี- ไปตะลอนหิมาลัยทางซูเปอร์ไฮเวย์ที่สูงเป็นอันดับสองของโลก แต่ความหฤโหดไม่แพ้ใคร จากมะนาลี-ลาดัก-แคชเมียร์-จัมมู-ธรรมศาลา เป็นทริปสุดสมบุกสมบัน นั่งรถผ่านภูเขาหิมะและทะเลทรายวันละหลายร้อยกิโลจนเครื่องในสั่นคลอน นอนในเต้นท์บนความสูงสี่พันเมตร อุณหภูมิติดลบจนน้ำในห้องน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง เพื่อนฝูงเป็นโรคป่วยเพราะอยู่บนที่สูงเป็นแถวๆ ผ่านเมืองศรีนครที่สงครามยังคุกรุ่น ขนาดมีทหารยืนจังก้าอยู่บนหลังคาตึกแทบทุกหลัง ลงท้ายอย่างสงบที่เมืองทไลลามะ และทัชมาฮาล ประสบการณ์ครั้งนี้มิรู้ลืมค่ะ
- ได้กลับมาฝึกโยคะแบบจริงๆ จังๆ ทั้งเช้าและเย็น ทั้งอาสนะและปราณยามะครบถ้วนกระบวนความ หลังจากฝึกๆ หยุดๆ มานาน รู้สึกว่าเลือดลมไหลเวียนดี อารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูกเลยฮ่ะ
- หลุดพ้นจากความกังวลใจลึกๆ เรื่องโรงๆ ศาลๆ เนื่องด้วยตอนเป็นแอคติวิสต์ด้านสิ่งแวดล้อม หน้าที่การงานทำให้ตกเป็นจำเลยคดีอาญาคดีใหญ่ทั้งบุกรุกและทำลายทรัพย์สินสถานที่ราชการ สู้กันมา 6 ปี ปลายปีที่แล้วศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง ล่าสุดทนายเพิ่งคอนเฟิร์มว่าอีกฝ่ายไม่ยื่นฏีกาต่อ...ซาโยนาระ
Share this
-
ตะวันอ้อมข้าว
- ช่วงวันเด็กที่ผ่านมา เพื่อนฝูงในสังคม facebook หลายคนก็หันมาเปลี่ยนรูปตัวเองให้เป็นรูปตอนเด็กกัน เห็นเพื่อนตอนเด็กๆ ก็ตลกดี ไม่คิดว่าเด็กหน้าตาตลกๆ น่ารักๆ อยู่ส่วนไหนของโลกไม่รู้คนนั้น โตมาจะกลายเป็นเพื่อนกับเราไปซะได้
- วันเสาร์ที่เป็นวันเด็กได้ขึ้นรถเมล์ไปทำธุระ ทำให้เห็นบริการดีๆ ของขสมก.ที่ให้เด็กๆ ขึ้นรถเมล์ฟรี ได้เห็นภาพพ่อแม่จูงมือลูกขึ้นรถเมล์ไปเที่ยวโดยส่วนใหญ่ก็จะมีผู้ใหญ่ใจดีลุกให้เด็กๆ นั่งเสมอ ได้เห็นบรรยากาศแบบ "เด็กๆ" เต็มไปหมด...เห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ทำให้รู้สึกกระชุ่มกระชวย คิดถึงตอนเป็นเด็กๆ อีกครั้ง
- ทริปวางแผนไปภูกระดึงเริ่มแน่ชัดขึ้นมา เพราะจองที่พักได้เรียบร้อย... ไม่ได้เดินเขาเสียนาน แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว ;)
-
สุทธิโชค จรรยาอังกูร
- ผมเพิ่งได้ไปงานคอนเสิร์ตที่ธรรมศาสตร์เมื่อวันเด็กที่ผ่านมา เป็นคอนเสิร์ตการกุศล (คือบริจาคเงินให้แก่มูลนิธิเด็ก) วงดนตรีที่เล่นส่วนใหญ่ ไม่ค่อยรู้จักหรอก จะมารู้จักก็เป็นพวกวงหลังๆ ไปแล้ว อย่าง Armchair หรือ 2 day ago kids จำได้ว่าสมัยก่อน ชอบวงพวกนี้มาก ร้องได้ตั้งหลายเพลง แต่พอเวลาผ่านไปก็ไม่ได้สนใจ ไม่ได้ฟังและลืมเลือนไปในที่สุด แต่ในวันนั้น เชื่อหรือไม่ว่าพอศิลปินร้องเพลง ก็อดไม่ได้ ร้องตามตลอดเลย (แม้จะจำชื่อเพลงไม่ได้ก็ตาม) ไม่รู้ว่าเป็นผลมาจากความคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ สมัยยังเป็นเด็กหรือเปล่าหนอ (HA-HA)
- ช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปดูพลุที่บ้านเพื่อนผมสมัยเรียนมัธยมปลาย (เป็นครั้งที่ 2) คือที่บ้านเพื่อนผมเขาไม่ได้จุดพลุเองเองหรอกครับ แต่เพราะบ้านมันติดอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา และตรงข้ามก็มีโรงแรมมากมาย มีสะพานกรุงเทพเป็นวิวที่งดงาม (มั้ง) ก็เลยทำให้มีโอกาสในการได้ดูพลุสวยจากสถานที่ต่างๆ มากมาย พอดูเสร็จก็บอกได้คำเดียวว่า น่าตื่นตาตื่นใจมาก (จริงๆ วันเฉลิมก็ควรจะได้ดู แต่ไม่อยู่กรุงเทพฯ ซะงั้น) จำได้ว่ามีอยู่ลูกหนึ่งใหญ่มาก ทะยานขึ้นไปสุดฟ้า (แหงนหน้าดูยังเมื่อย) ก่อนที่จะระเบิดออกมาเป็นสีสันที่สุดงดงาม และสะเก็ดจะตกลงในแม่น้ำ (HA-HA) ส่วนบางลูกก็ออกมาเป็นตัวหนังสือ เป็นลวดลายอะไรต่างๆ อีกเยอะแยะ เป็นภาพที่สวยงามไม่น่าลืมสุดๆ และสำหรับผมแล้ว ในปีหน้าหากไม่ตายสักก่อน ก็คงได้ดูของดีๆ แบบนี้อีกแน่นอน
- ช่วงที่ผ่านมา ยอมรับว่าแทบไม่ได้อ่านหนังสือกับเขาเลย เหตุผลเหรอครับ ก็มีสารพัด ตั้งแต่ไม่มีเวลา ไม่ว่าง ยุ่ง เอาไว้ก่อน หรือพูดง่ายๆ ก็คือขี้เกียจ แต่ไม่นานมานี้ เพิ่งได้อ่านหนังสือบันทึกดีๆ เล่มหนึ่ง (ซึ่งซื้อมาทิ้งไว้เกือบ 10 ปีแล้ว) ชื่อ สิ่งที่ข้าพเจ้าพบเห็น ของ ม.จ.พูนพิศมัย ดิศกุล (ฉบับพิมพ์ครั้งแรก ตอนนี้ได้ข่าวว่าพิมพ์ไป 7 รอบแล้ว) สำหรับผมที่เคยสนใจประวัติศาสตร์และการเมืองมาก่อน การได้อ่านอะไรแบบนี้จึงเป็นเรื่องที่สนุกมาก เพราะเหมือนเป็นการเล่าเรื่องอะไรที่เราไม่เคยรู้ ความเร้นลับในประวัติศาสตร์การเมืองของไทย ใครดี ใครไม่ดี และอะไรอีกเยอะแยะมากมาย แต่สิ่งที่ดีที่สุดอย่างหนึ่งก็คงหนีไม่พ้นการเติมเต็มสิ่งที่เกิดขึ้นในวันวาน สมัยยังเด็กๆ เพราะจำได้ว่าเมื่อก่อนบ้าเรื่องพวกนี้มาก และเอาจริงเอาจังแบบสุดๆ ก่อนที่จะปล่อยให้มันหายไปกับชีวิตวัยรุ่นที่มีอะไรเข้ามาข้องเกี่ยวเยอะมาก ชีวิตคนเราบางทีมันก็เป็นอย่างนี้นะครับ บางช่วงเวลาเราอาจจะสนใจสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แต่พออีกช่วงเราอาจจะสนใจอีกสิ่งหนึ่ง บางทีการกลับมาค้นหาสิ่งเก่าๆ ในชีวิต มันก็อาจทำให้วันมืดๆ ทึมๆ ในชีวิตมีสีสันได้เหมือนกัน
