3 สิ่งดีๆ ในอาทิตย์ที่ผ่านมา
-
1 มิ.ย. 2553ทัศนีย์ เอื้อวิทยาบรรณาธิการบริหารนิตยสาร Real Parenting สำนักพิมพ์อมรินทร์- วันวิสาขบูชาที่เพิ่งผ่านมา ได้ไปบริจาคโลหิตที่สภากาชาดไทยเป็นครั้งที่สี่ในชีวิต ทุกครั้งก็จะได้ร่วมทำบุญกับผู้คนจำนวนหนึ่ง แต่วันศุกร์ วันดี ที่เป็นวันพระใหญ่ด้วยนั้น มีประชาชนชาวไทยร่วมใจพร้อมเพรียงมาช่วยกันสละโลหิตตนเองเรือนพัน เจ้าหน้าที่บอกว่าวันนี้เยอะจนตกใจ เยอะมากกว่าทุกคราวที่ผ่านมา แต่ละคิวต้องรอนานนับชั่วโมง บางส่วนต้องยืนรอ หากไม่มีใครเดินถอยออกไป ทุกคนยิ้มแย้มอารมณ์ดีเพราะใจปรารถนาทำบุญ ร่วมด้วยช่วยกัน
- ในวันเดียวกันตอนเช้าได้ไปกราบพระทองคำ วัดไตรมิตร ผู้คนหลั่งไหลไปทำบุญแน่นขนัด ที่น่ารักคือมีเด็กๆ สวมเสื้อผ้าสีขาวมาไหว้พระอย่างงดงาม ข้างๆ วิหารพระทองมีพระมหามณฑป บริเวณชั้นสองเขาสร้างศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราช ให้คนเข้าชมโดยบริจาคตามอัธยาศัย ด้านในเป็นแหล่งเรียนรู้ที่สนุกสนาน น่าตื่นตาตื่นใจ เห็นผู้ปกครองพาเด็กๆ ไปชมพร้อมกับอธิบายให้ฟังอย่างตั้งใจ รู้สึกดีมากๆ
- อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นช่วงได้ยินข่าวไขว่คว้าหารักกันจ้าละหวั่นของรุ่นน้องหลายคน บางรายยังไม่สามสิบ บางรายสามสิบต้นๆ และบางรายก็สามสิบกลางๆ ทุกคนกลัวการอยู่คนเดียว บางคนถึงขนาดบอกว่าแม้จะเลิกราภายหลังก็ไม่หวั่น ขอให้ได้ชื่อว่าแต่งงานซะก่อนเถอะ ย้อนกลับมามองตัวเอง แม้บางทีจะอยากอยู่คนเดียวบ้าง และได้อยู่อย่างนั้นจริงๆ ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาเพราะแฟนไปเชียงใหม่ แต่เมื่อเขากลับบ้านเมื่อวาน และตรงเข้ามาหาพร้อมกับบอกว่าคิดถึงเหลือเกิน ก็ทำให้เราประจักษ์ในท้ายที่สุดว่า การมีใครสักคนที่เป็นของเราจริงๆ เป็นหลักแหล่งให้พักพิงทางใจจริงๆ มันอบอุ่นอย่างนี้นี่เอง (ใครๆ ถึงได้แสวงหาไม่เลิกราไงล่ะ)
Share this
-
ตึกสูง
- หลงกลคำพูดหว่านล้อมของน้องชาย ที่ชวนไปดูแผ่นเกม ท้ายที่สุดก็เสียเงินไปเป็นจำนวนหนึ่งที่พอจะซื้อข้าวกินได้หลายวัน พร้อมกับเสียงกระซิบข้างๆหูของน้องตัวแสบว่า “คุ้มๆเกมนี้สนุกมากเลยได้เล่นแล้วจะติดใจนะ” พอได้ลองเล่นก็เพลินดีเหมือนกัน เสมือนได้พาตัวเองกลับไปเป็นเด็กวัยรุ่นตอนต้นอีกครั้ง...ฮ่าๆ
- วันหยุดที่ผ่านมา เพื่อนที่ไม่ได้เจอมานานชวนไปร้องคาราโอเกะ เราก็ไปตามคำเชิญชวน ในห้องนั้นเต็มไปด้วยนักร้อง(ที่พึ่งหัดร้อง) เสียงสูงต่ำผิดคีย์มากมายผสมกลับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเพื่อนที่ร้องผิดท่อน ผิดจังหวะ แต่วันนั้นก็เต็มไปด้วยความสุข เราจากลาด้วยมติของกลุ่มเพื่อนฝูงว่า “ครั้งหน้าพวกเรานัดกินข้าวกันเฉยๆก็พอเนอะ”
- ตัดสินใจซื้อนาฬิกาเรือนใหม่ หลังจากไตร่ตรองมานานหลายเดือน ในความเป็นจริงกว่าเราจะได้ของที่ถูกใจบางครั้งอาจจะต้องรอ รอ และรอ...ให้ความรู้สึกที่แท้จริงมันแสดงออกมา ว่าสิ่งที่อยากได้ เราอยากได้มันเพราะอะไร เพื่อที่เราจะได้ไม่รู้สึกเสียดายที่ได้มันมาครอบครอง
-
คุณากร
- วันนี้ไม่รู้เป็นไง อยู่ๆ ตัวเองเหมือนบรรลุอะไรสักอย่าง คิดปลงตกได้ กับปัญหาบางอย่างที่ตัวเองไม่เข้าใจ แก้ไขไม่ได้และกัดกร่อนจิตใจ มานาน.... ขอบคุณทุกคนที่ให้คำปรึกษาผมมาโดยตลอดครับ
- มีโอกาสได้เข้าวัดทำบุญบ้าง เดินทางออกจากกรุงเทพฯ ไปอยุธยากับน้องๆ อีก 2 คน เพื่อไปสบทบกับพี่ๆ เพื่อนๆ อีกประมาณ 4 คันรถ ระหว่างทางก็คุยกันบ้าง อะไรบ้าง ดีแฮะ ถึงแม้ว่าอากาศจะร้อน แต่ใจรู้สึกอิ่มเอิบใจยังไงก็ไม่รู้ บอกไม่ถูก.... เสี่ยงเซียมซีมาได้ 1 ใบ อ่านแล้ว โห เป็นเซียมซีที่คิดว่าดีที่สุดเท่าที่เคยเสี่ยงมาเลย....
- เย็นวันจันทร์ ขับรถคันเดิมๆ กลับถึงบ้านหลังเดิมๆ เวลาเดิมๆ ทักทายกับแม่คนเดิมๆ แม่ก็รอทานข้าวกับผมเหมือนเดิม แม่ทำกับข้าวที่ผมชอบให้ผมทานเหมือนเดิม ขณะทานข้าวกัน แม่ก็มักมีเรื่องมาเล่าให้ฟังเหมือนเดิม ส่วนผมเองก็มีเรื่องเล่าให้แม่ฟังเหมือนเดิม แม่มักให้คำแนะนำในมุมมองที่ผมไม่ได้มองเหมือนเดิม และความรู้สึกที่ได้นึกเห็นภาพเหล่านี้ก็ยังเหมือนเดิม “แม่ครับ ขอบคุณมากครับ”
-
กรวิกา
- ไปหลวงพระบางกับเพื่อนและพี่ รวม4ชีวิต นั่งรถรวมๆ 25 ชั่วโมง (ถ้าเป็นเครื่องบินก็ไปถึงนิวยอร์คแล้ว!) แต่พอไปถึงก็ลืมความเหนื่อยเมื่อยล้าไปหมด หลวงพระบางเป็นเมืองที่น่ารักมาก อาคาร วัดวาอารามที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาและมีแม่น้ำสองสายโอบล้อม ผู้คนก็จิตใจดี เป็นมิตรมาก
- ขากลับจากหลวงพระบางมาเวียงจันทน์ ได้ร่วมรถมากับคนไทยอีก 5 คน สุดท้ายเขาไปส่งที่ท่ารถหนองคายด้วย มนุษย์เราอยู่ร่วมกันได้ก็เพราะ “น้ำใจ” นี่แหละเนอะ
- ซื้อขนมที่แม่ชอบกินกลับไปบ้าน แม่มักจะบอกว่า “เก็บไว้ก่อนๆ” แต่ก็แอบหยิบกินชิ้นเล็กๆ แม่น่ารักอย่างนี้เสมอ (แม้ลูกจะไม่ค่อยเป็นเด็กดีก็ตาม)
